De toon van jouw hart

Soms is het zoeken naar iets het niet accepteren van wat er nu is.

Eeuwig een zoeker zijn naar de waarheid blijft een mens bezig houden.

Levenslang hebben we gezocht naar wat resoneert in ons hart. Nu is de tijd voorbij en voelen we in ons de waarheid die constant evolueert. Zo is waarheid geen vaststaand feit, valt het niet wetenschappelijk te bewijzen als we de liefde volgen in ons hart.

Wanneer spiritualiteit en wetenschap zich vermengt onstaat er een nieuwe energie, die als motor werkt voor nieuwe gebalanceerde ontdekkingen. Deze nieuwe creaties kunnen ons helpen in de ontwikkeling van de mensheid. De wetenschapper zal uit zijn kantoor komen en een kind omarmen, de spirituele zoeker zal in zijn tuintje knollen planten. Alle energieen zullen hun balans vinden wanneer de tijd er is, en die is nu.

Er zal een tijd komen waarop de kinderen gehoord worden. Er komt een tijd waarin jij gehoord wordt, de taal van je hart die begrepen wordt. Dan kunnen onderzoeken en feiten die daarin staan en geen feiten zijn in de kast blijven liggen en is bewijzen iets van vroeger.

Zoals in de middeleeuwen een vrouw stierf na een keizersnee, zo zullen we lachen om de wetenschappelijke publicaties die bestaansrecht moeten geven aan alles dat is: Liefde.

Hoe kan een kind nu bewijzen dat hij liefheeft? Dat alles liefde is? Dat het lieveheersbeestje het wonderlijkste is dat hij tot dat moment heeft gezien, hoe kan een kind bewijzen dat liefde energie is, dat het alles is wat we nodig hebben?

Een kind kan op een zeepkist klimmen, op een podium een arena en met lege handen en een open hart de nieuwste oplossingen aanreiken voor een evenwichtige aarde. Er komt een dag, en die momenten zijn er al waarop het kind gehoord wordt. Eerst zullen we nog wat onderzoeken doen, we zullen afwijzend kijken, niet kunnen begrijpen dat wereldvrede zo makkelijk te bereiken is. Langzaam aan sijpelt de eenvoud van het bereiken van een balans met moeder aarde de harten binnen van de wetenschappers, presidenten, medicijnfabrikanten en grote bedrijven.

Het is niet voor niets dat nieuwe ontdekkingen verborgen blijven. De mensheid kan ze nog niet aanvaarden. Er zijn al mensen gekloond, al meer dan we denken. De meeste klonen zijn alweer gestorven, en nieuwe klonen worden in petrischaaltjes gekloond.

Zolang er nog geen algehele balans is tussen hoofd en hart zullen ontdekkingen verborgen blijven.

Weet je wat ik erg vindt? Dat er kinderen zijn die geboren worden met een nieuwe waarheid en nog niet gehoord kunnen worden. Als lichtbakens komen ze naar aarde, op de goede gok. Alles is door het universum voorbereid om de kans zo groot mogelijk te maken dat deze kinderen, dat jij en ik kunnen bestaan op aarde. En op een dag hun waarheid kunnen spreken, hun hart kunnen openen en zo alles dat is aanraken met de energie van thuis.

Soms heb ik het gevoel alsof ik in een rare dimensie terecht ben gekomen. Er zijn boeken vol met de oplossing voor wereldvrede, hongersnood, lijden. Het is zo simpel. En toch lijkt het alsof we kiezen voor ellende, honger, lijden.

Vanuit een ander perspectief is het een prachtig spel wat we spelen. Dan veranderen we onze vibratie met de dag die verstrijkt, dan hebben we het spel al duizend keer gewonnen en is liefde alles wat er is.

Dan valt er niets te behalen, te veranderen en is alles goed zoals het is.

Ik merk in mijn hart dat ik verdrietig wordt als ik merk dat er een sluier is. dat ik merk dat ik mijn liefde niet genoeg kan uiten, dat mijn passie soms onuitbaar lijkt. Dan weet ik niet waar ik het moet halen, en voel me boos en gefrustreerd. Dan vraag ik me af wat het grapje van de sluier ook alweer was. Dan lach ik, omdat ik ook wel weet hoe blij ik ben dat ik hier ben. En dat het uitdagend moest zijn om me hier te houden.

Het enige wat telt is de toon van mijn hart. Om de toon van mijn hart te fluiten ben ik wel een beetje raar. Ik moet veranderen en doe duizend dingen tegelijk. En dan nog verveel ik me snel.

Soms heb ik het gevoel dat ik in de kantlijn aan het tekenen ben terwijl gigantische vellen papier op me wachten om beschilderd en bezongen te worden. Het enige wat ik hoef te doen is mijn hart te laten stromen. En ik zal mijn waarheid delen, ieder moment dat hij gehoord kan worden. En zo zal ik zaadjes planten bij de mensen die de wetten maken, voor onze kinderen zorgen, de moestuinen verbouwen, en in een kantoortje zitten te zwoegen op een wetenschappelijke publicatie.

Door de waarheid van ons hart te spreken inspireren we meer mensen dan we nu kunnen beseffen en eren we de eenheid die wij allemaal zijn.

Daarvoor is het belangrijk dat we in eerste instantie onszelf eren. Onszelf serieus nemen, en onzelf alle credits geven die we verdienen. We kunnen geen zaadjes planten en inspireren als we zelf ongelukkig zijn, onszelf vergeten. Ik vind het belangrijk dat we in de praktijk brengen wat we uitdragen. Dan zijn we geloofwaardig en in integriteit.

De eer die wij allemaal ontvangen omdat we simpelweg op aarde zijn is gigantisch. We hebben allemaal in onze herinnering een geweldige inprint vol van eer en eenheid. We kunnen soms zo mopperen, verdrietig en sjacharijnig zijn. We vergeten soms dat we hier al eens waren, dat het spel niet nieuw is voor ons, dat we hier zijn uit vrije keuze! Dat we wisten hoe moeilijk het zou kunnen worden, en dat we wisten dat we het spel gingen winnen. Door te luisteren naar ons hart. Misschien in de laatste minuut van ons leven zouden we de tune pas kunnen horen, misschien zou je hem heel je leven luid horen zingen, misschien als je kind geboren werd. Maar winnen zouden we. Ook al zijn we boos verdietig voelen we ons eenzaam en verlaten, weet dan dat je zeer diep en diep geeerd wordt door alles wat is. Het universum is er voor jou om je wensen in te willigen, om je creatiekracht vorm te geven.

Je kan alleen creeeren voor jezelf. Mensen zeggen dan: Nee dat is niet voor mij. Dat kan ik niet. Hoe kan ik nu toveren? Er is een geheime toverzin: And so it is. En dan heb je gecreerd wat je wenst, dan staat het voor je neus en wijs je het af. Nee dat is niet voor mij. Dat ben ik niet waard.

Nou lieverd, de engelen denken daar anders over. En ik ook. Echt simpelweg omdat je mens bent, ben je het allerbeste waard wat er is op de wereld! Echt waar! Ook al verhongeren er kinderen in afrika, jij bent de lekkerste mooiste heerlijkste ijstaart waard! Je hart gaat ervan open, je voelt de liefde voor de aarde stromen, en zo kan jij je tune fluiten. Andere mensen gaan dit horen, en fluiten hun deuntje. Zo zal het gezang op een dag in iedere uithoek van de wereld te horen zijn. het licht zal aan gaan, we zullen elkaar in de ogen kijken, en dagen en dagen feesten. We zullen springen van de watervallen, dansen met zn allen met je vriend en vijand die je beste vriend blijkt te zijn. Op een dag kijken we elkaar allemaal in de ogen en herinneren elkaar aan wie we zijn. Deze dag is nu al. En met de dagen die verstrijken zullen we elkaar meer en meer herinneren aan wie we zijn.

Hoe we elkaar kunnen helpen in dit proces van herinneren zal ik delen.

We beginnen bij de geboorte. Er komen kinderen op aarde, die heus niet hadden hoeven komen. Zij waren al klaar met de aarde en waren thuis. Maar omdat de kans steeds groter werd dat mensen gingen ontwaken, kwamen deze kinderen terug om de andere mensen te helpen. Want zij wisten al wie ze waren. In een lichaam konden zij zich vanaf hun geboorte al vertellen van de liefde in de harten van de mensen, van het grote spel, van de sluier die een groot grapje is. Van hoe wij samen een zijn. Ze kunnen dit met een lach op hun gezicht, ook al zeggen de mensen dat ze gek zijn. verketteren ze deze mensen, en geven ze hen medicijnen. Omdat ze het deuntje van hun eigen hart niet kunnen horen. Omdat ze dan beseffen hoe simpel het spel is en hoeveel pijn en kruim het hun kostte. Omdat ze zijn vergeten wie ze zijn.

Een aantal van deze kinderen zal sterven, omdat de mensen ze niet kunnen horen. Dat is zo, dat is eervol voor iedereen. Dat was hun taak. Hun dood zal velen inspireren, ook al weten ze het nog niet.

Sommige kinderen blijven leven. Zij zullen het maken. Zij zullen de contracten verder vervullen. Ze zullen elkaar vinden wanneer ze elkaar in de ogen kijken en weten dat het goed is.

Er zullen mensen zijn die deze kinderen zien. Zij zullen hun hand uitreiken en zo een veilige ruimte creeeren van liefde. De kinderen zullen te vinden zijn op plekken waar ze gehoord kunnen worden. Waar liefde al zachtjes zingt van wij zijn een.

De kinderen zullen te vinden zijn op plekken waar alles zingt van afgescheidenheid en jij bent gek. Niet altijd, maar eventjes zullen ze hun licht stralen, hun glimlach laten zien en ze zullen stilletjes verdwijnen. Mensen zullen voorgoed veranderd zijn.

De kinderen zullen niet vergeten wie ze zijn, waarom ze hier kwamen en welke potenties er nog liggen voor de mensheid. Deze kinderen zullen weten dat ze vele vele zaden zullen planten door hun boeken die ze schrijven, de uitvindingen die ze doen, de liedjes die ze zingen en de mensen die ze zullen bereiken. De potentie zal in iedere cel zijn weerklank vinden en alles wat zij doen zullen een stap zijn in de richting van hun hoogste potentie.

Het gaat niet om de roem, om de handtekeningen en de populariteit. Het gaat om het zingen van hun hart, om het inspireren van de mensheid.

Omdat wij om hen gevraagd hebben. Wij hebben aan hen gevraagd om ons te herinneren wie we zijn. We hebben hen gevraagd dat als we eenmaal zo ver kwamen dat de kans er was dat we zouden kunnen herinneren wie we waren of ze er wilde zijn. Als voorbeeld. Als inspiratiebron. Als baken van licht.

Het is mijn grooste wens dat we hand in hand samen de wereld een velige ruimte maken voor alles en iedereen. Dat we de wereld eren zoals hij nu is, want hij is prachtig!

En dat we als mens in een menselijk lichaam elkaar in de ogen kijken en elkaar vertellen van het grapje van de sluier en dat we de knuffels die we elkaar geven thuis in onze harten brengt.

Liefs Elleke